Şevket’in Destanı

Ormanda kalmıştır yarıda işim
Aniden kayboldu bu garip başım
Peşime ağladı bir tek kardeşim
Dünyanın sonunda yokidun anne

Anne anne diye verdin canımı
Yoldayızda dökmişuk kanımı
Arkadaşlar sardı dörtbir yanımı
Dünyanın sonunda yokidun anne

31 yaşında kabira yattım
Ağlamayın anne yolumu tuttum
Arabaya bindum belaya çarptım
Dünyanın sonunda yokidun anne

Arkadaşım aslan kaldırdı beni
Eyvah Şevket diye bağırdı soni
Hiç kimse kalmaz bu dünya fani
Dünyanın sonunda yokidun anne

Araba hızlandı daha durmadı
Kader böyle imiş beni vurmadı
Aniden düşmüşim kimse görmedi
Dünyanın sonunda yokidun anne…